कधीतरी.... कधीतरी..

नमस्कार सर , शिक्षक म्हणजे समाजाचा builder ,तो बनवेल तसा समाज बनतो /घडतो .पण कधी कधी त्याचे संस्कार त्याचीच मुले विसरतात तेव्हा खूप वाईट वाटते , सर मला माहित नाही तुम्ही हे लिखाण काल्पनिक केले आहे की तुमचा अनुभव मांडला आहे पण नकळतच डोळे पाणावतात ,ही स्थिती आज सर्रास समाजात दिसत आहे तुमची सून तिच्या आई वडिलांना सोबत ठेवू शकते पण त्याच घरात तुमचा मुलगा त्याचा आई वडिलांना ठेवू शकत नाही यात चूक कुणाची समजावी , मी एक स्त्री आहे प्रत्येक पत्नीला वाटते की आपल्या पतीने आपल्या मनासारखे वागावे पण त्याचबरोबर तो ज्यांच्या रक्तामासाचा परिणाम आहे त्यांची काळजी त्याने केली तर त्याला साथ द्यायला हवी तो विवंचनेत पडेल असे वर्तन करू नये जर असे प्रत्येक पत्नी पतीला साथ देऊ लागली तर कोणतीच आई मुलाच्या आठवणीने उपाशी राहणार नाही आणि कोणत्याच वडिलांची तुमच्या कथेतील वडिलांची झाली तशी फरफट होणार नाही .....असो

खुप सुंदर कथा, आपण खरोखर मन लावुन वाचावी अशी लिहिली आहे. आपण खुप छान लिहिता. आई वडील यांची काळजी फक्त मुलीचं चांगल्या प्रकारे घेऊ शकतात.पण मुलाची काहीच जबबादारी नाही का. मला आपलं साहित्य वाचायला आवडेल..

khup chan vachtana mala maze aai baba chi athavan yete vate ki jar aaj me saksham astr tar me mazya baba na mazya kade ch thevun ghet le aste